‘Heb jij ook wel eens pijn in je angel, wesp?’ vroeg de bij op een keer aan de wesp.
‘Nee,’ zei de wesp. ‘Maar pijn in mijn middel heb ik helaas wel. Heb jij die niet?’ ‘Nee/ zei de bij. ‘Pijn in mijn middel heb ik nooit.’ ‘O,’ zei de wesp.
De dieren zaten bij elkaar aan de rand van het bos, naast de rivier, onder de wilg.
‘Ik heb wel eens pijn in mijn snor,’ zei de walrus. ‘Een soort doffe pijn. Alsof mijn snor bonst. Zo’n soort pijn.’
‘En ik heb soms schildpijn,’ zei de schildpad. ‘Vooral als ik op reis moet, ‘s ochtends vroeg.’ Hij zweeg even. ‘Het beste is om dan maar niet te gaan,’ zei hij toen.
Het hert vertelde over de pijn in zijn gewei: ‘Mijn hele gewei lijkt wel in brand te staan, als ik dat heb.’
De slak zei dat hij nogal eens kramp in zijn steeltjes had, en de kameel vertelde over onaangename tintelingen in zijn bulten.
Het nijlpaard zei:’ Ik heb hier pijn.’ Hij deed zijn mond wijd open en wees naar
binnen, iedereen boog zich voorover om die pijn te zien, maar het was te
schemerig en te ver om iets te kunnen onderscheiden.
‘Dat is jammer,’ zei het nijlpaard. ‘Want het is wel een interessante pijn.’
‘Ik heb nooit pijn,’ zei de mier plotseling.
Het werd heel stil. Iedereen keek de mier met grote ogen aan.
‘Pijn is onzin,’ zei de mier.
De eekhoorn dacht aan de pijn die hij soms binnen in zich voelde – hij wist nooit precies waar. Het was een verdrietige pijn, vond hij. Zou die pijn ook onzin zijn? dacht hij. (..••)
Het was een warme dag. De rivier glinsterde en iedereen zweeg en dacht aan zijn
pijn en vroeg zich af of die pijn wel echt was en geen onzin.
De zon daalde en de wind stak op. de rivier begon te kabbelen. ‘Scheuten,’ zei de
mier na een tijd zachtjes, ‘die heb ik wel eens. Als jullie dat pijn willen noemen,
dan vind ik het goed.’
Toon Tellegen, Misschien wisten zij alles.
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
Over deuitreiking
Geboren te Amsterdam op 1 september 1957. Sinds 2001 werk ik vanuit mijn praktijk “De Uitreiking”als coach. Tot medio 2009 heb ik dat gecombineerd met een dienstverband, in de functie van psycho-sociaal therapeut en maatschappelijk werker.
Van 1986 tot 2000 heb ik in Duitsland gestudeerd gewerkt en gewoond. Het welzijn van de medemens is een natuurlijke drijfveer in mijn handelen en denken. Mijn passie is te omschrijven als het willen inspireren van anderen bij het vinden van antwoorden op hun vragen inzake persoonlijke en/of professionele ontwikkeling.
Veelal is het een individuele begeleidingstraject, waarbij in een vrijblijvend oriënterend gesprek met de cliënt wordt bepaald wat de vraagstelling en het bijbehorende gewenste resultaat kan zijn.
De aanpak is gebaseerd op mijn ruime levenservaring opleidingen en de bijbehorende keuzes die ik daarin heb gemaakt, waardoor ik ervaringsdeskundige ben op het gebied van transitieprocessen.
De begeleiding is gericht op het ontwikkelen van nieuwe perspectieven en het realiseren daarvan door gedragsverandering of door het maken van keuzes.
Mijn persoonlijke missie in het zijn van trainer/coach is:” het individualisme (eigenheid) vorm geven in relatie tot anderen”. Deze missie komt ook terug in mijn werken met relatie vraagstukken.
In mijn opleiding in het Systemisch Werken en in de Transaktionele-Analyse heb ik de basis gevonden, het kunnen oplossen van relatieconflicten.
De partners worden verleid tot het maken van nieuwe stappen vanuit het besef en gevoel dat zij meer zijn dan het stukje dat ze aan elkaar laten zien in hun conflict.
De ambitie van de Uitreiking is om groepen in kortdurende trajecten op basis van systemisch werk ervaringen en inzichten aan te bieden op specifieke vraagstukken zoals; “Man na zijn scheiding” en “Mannenwerk”(authentiek zijn binnen je werk, relatie of gezin)
Dit bericht werd geplaatst in
Uncategorized en getagged met
deuitreiking,
Marcel de Wit,
Pijn,
Toon Tellegen. Bookmark de
permalink.
